Banyoya çıkarken yıkanmak için, çocuklarım olsaydı, içlerine on sekiz yaşlarına geldiklerinde patlayacak bir bomba yerleştirirdim, diye düşündüm. İlk on sekiz yıldan sonrası tekrarlarla doluydu, hayatın. Ve ne yazık ki, her bir bokun tekrar olduğunu bilen bir hafızamız vardı...
Ben bir kumarbazım. Ya hep, ya hiç!.. Aileme, ilk kez eğitimimi bırakmayı düşündüğümü, yazarlığa başlayacağımı anlattığımda " Peki, ya başarısız olursan? " diye sormuşlardı bütün iyi niyetleriyle. Verecek bir yanıtım yoktu. Başarısız oldum. Verdiğim tek yanıt, kaçmak oldu. Neden ben böyleyim? Bu noktaya nasıl geldim?
Bunlar bir yerlerde suç olmalı! Bir yerlerde insanları hapise atıyor olmalılar, başkalarını öldüresiye üzdükleri, derin mutsuzluklara ittikleri için. Belki cinayetlerin değil ama intiharların azmettiricileri oldukları için cezalandırılması gerekir birileririnin.