Ansızın fark ediyorum: Fumio'yu beklemekle geçen zamanım, onunla geçirdigim zamanlardan çok daha fazla. Bu kaderi milyonlarca Japon kadınıyla paylaşmışım -savaşı ve savaş sonrasını yaşamış gencecik kadınlarla.
Japonya'da herkes şafak sökerken kalkar, birkaç işte çalışır, çünkü, yoksa... (Hay Allah! Neredeyse, "Yoksa aç kalır," diyecektim.) Neyse, cümlemi uygun bir biçimde bağlıyorum. "...yoksa iki yakası bir araya gelmez.