Dizinin son kitabı böyle sağlam bir kurguya yakışır biçimde bitti. Öyle ki ben, bu son kitabın ilk iki kitaptan çok daha olay odaklı ve bir o kadar da duygu yoğunluğuna sahip olduğunu düşünüyorum. Özellikle bu kitaptaki her bir kayıp beni hayrete uğrattığı gibi sanki kendi çevremden birini yitirmişim gibi içimin sıkışmasına neden oldu. Hatta Elif karnındaki bebeğiyle birlikte şehit olduğunda gözyaşlarımı tutamadım. Kitaptaki kayıplar arttıkça benim içimdeki korku da büyüdu. Bir ara devam edip etmeme konusunda ikilem yaşasam da merak duygusu beni ele gecirdi ve devam etme motivasyonu verdi. Ancak bir yandan da içimde "Acaba kötü bir sonla biterse," korkusu hüküm sürüyordu. Mihra'nin enkaz altında yasamını yitireceğini ve Yusuf Agah'ın da tutsak tutulduğu yerde şehit edileceğini düşünüyordum. Ancak yazarın hayatın karanlık yanının ardından aydınlığın da doğacağını gösteren o buluşma anı korkularımı ve çekincelerimi yenmemi sağladı. Mihra'nın hafıza kaybı durumuna üzülmüştüm. Bu, ilk iki kitaptaki onca anının ana karakterin zihninde bir anlam ifade etmediği manasına geliyordu. Ancak yazar yine son sahnede bir ters köşe yaparak bu sorunu da çözüme kavuşturmayı başardı. Kitap, tam da bitmesi gerektiği gibi mükemmel bir yerde bitti. Olayın geri kalanı ise okuyucunun düş gücüne bırakıldı.

Umut