Hayvanlar yılın, yavrularının gelişimi için en uygun döneminde çiftleşir ve ürerler. Yılın bu zamanlarında eşlerini ararlar. Onları bu görevden alıkoyacak hiçbir güç yoktur fakat bu dönem geçtiğinde sakin yaşamlarına geri dönerler. Bir eylemi sonuçları olmadan, bir birleşmeyi yavrular olmadan zevk içerisinde düşünmeye devam edecek zihinden yoksundurlar.
Güç galip gelir fakat her hayvanın kendini daha güçlü olanlardan korumasını sağlayan bir özelliği vardır; hiçbiri korumasız ve çaresiz değildir. O halde yapılması gereken tek şey yeteneklerin gücünü ortaya koymaktır.
İnsanların oburluğu hayvanlar için söz konusu değildir; yemek yeme güdüsü vardır fakat kusura dönüşmez. Hayvanlar yemek için öldürüyorlarsa en azından bunu zevk için yapmazlar; onları buna iten ihtiyaçtır.
Hayvan meydan okumak için değil, savunmak için saldırır. Ya kendini ya da yavrularını savunur fakat bir insandan zarar görmedikçe onu yaralamasına veya öldürmesine az rastlanır. Savunma içgüdüsü vardır fakat öldürme sporu onlar için söz konusu değildir.