Tenime tüm kederiyle, ruhuma tüm nitelikleriyle, kişiliğime o masum sevinçleriyle tutunan çocuklarım, o sevgili çocuklar bana annelerinin ne kadar güçlü, ne kadar sabırlı olduğunu kanıtlamak için gönderilmedi mi?
Tanrı bize mutluluk duygusunu ve keyfini verdiyse, bu dünyada sadece acı çeken masum ruhları kollaması gerekmez mi? Bu böyle olmalı, değilse ya Tanrı yoktur ya da hayatımız acınası bir şakadan başka bir şey değildir.