Sağanak sona erdiğinde ben hâlâ evde tek başıma olmadığım duygusu içindeydim. Bulabildiğim tek açıklama, nasıl ki gerçek olaylar unutulabiliyorsa, asla olmamış olanların da sanki olmuşçasına anıların içinde yer alabildikleri biçimindeydi. Sağanağın telaşını aklıma getirdiğimde, kendimi evin içinde yalnız olarak değil, hep yanımda Delgadina’yla birlikte görüyordum.