Hatice Kübra
@Teokur_
“Satırlarda hakikati arayan bir yolcu.”
198 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Bir takvim yaprağı değil; sabırla açılan bir kitap gibi duruyor karşımda. Sayfalarında geceyle gündüz barışmış, yıldızlar kelimelere dönüşmüş. Bir yanda okunan kitaplar, bir yanda susarak öğrenilen hakikatler… Işık, gürültüden değil anlamdan sızıyor. Yol bazen bir sandal kadar kırılgan, bazen bir inci kadar saklı; ama her hâliyle umut taşıyor. Küçük bir çocuğun merakı, bir gülün cam fanus içindeki sabrı, geçmişten gelen dualar ve geleceğe uzanan niyetler aynı karede buluşuyor. 2025 bana şunu fısıldıyor: yavaşla, oku, anla, derinleş. Her şey hemen değil; vaktinde. Çünkü bazı yıllar yaşanmaz, okunur.
Reklam
Hepimiz seçici günahkârlarız; kendimize uygun gördüğümüz günahları işler, rahatsız olduğumuz günahları işleyenleri ise yargılarız.
Şems-i Tebrîzî
9/10
2025 17. kitabı
“Altıncı Koğuş”, Çehov’un insan ruhunu lime lime eden kısa ama çarpıcı eserlerinden biri. Hikâye, küçük bir kasaba hastanesindeki akıl koğuşunda geçiyor. Dışarıdan bakınca düzenli görünen bu dünya, aslında içerideki kaostan farksız. Doktor Ragin ile koğuşun en dikkat çekici hastası Gromov arasındaki sohbetler yavaş yavaş gerçeğin perdesini aralıyor.
Zaman ilerledikçe Ragin’in sorgulamaları derinleşiyor; düzeni, adaleti, insanlığı tartmaya başlıyor. Ve en sert ironi de burada patlıyor: Delileri anlamaya çalışan doktorun, en sonunda “deli” damgasıyla aynı koğuşa kapatılması.
Çehov, “İnsanın alışamayacağı hiçbir şey yoktur.” sözünü tüm hikâyeye sinmiş bir gerçeklik olarak sunuyor. “Altıncı Koğuş”, kısacık sayfalarla insanı sarsan, delilik ile aklın sınırlarını silkelerken bir yandan da toplumun körlüğünü yüzümüze vuran bir klasik.
- İnsanın huzuru ve memnuniyeti dışarıda değil, içindedir.
- Nasıl yani?
- Sıradan bir insan iyiyi ya da kötüyü dışarıdan, yani bir atlı arabadan ya da bir çalışma odasından bekler. Düşünen insan ise kendinde bulur.
Sayfa 37
