Hasan el-Basrî (rahimehullah) şöyle demiştir:
Şüphesiz ki, insanlar refah içindeyken onları tanıyamazsın. Bela ve fitne indiğinde ise insanlar gerçek tabiatlarına dönerler: Mümin imanına, münafık ise nifakına.
(İmam Ahmed, ez-Zühd/1660)
Teveccüh-ü nâs istenilmez, belki verilir. Verilse de onunla hoşlanılmaz. HOŞLANSA İHLASI KAYBEDER, RiYAYA GİRER. Şan ü şeref arzusuyla teveccüh-ü nâs ise; ücret ve mükâfat değil, belki ihlassızlık yüzünden gelen bir itab ve bir mücazattır.