Kur'an ile insan arasındaki ilişkiyi suya benzetebiliriz. Kur'ân'la uyaran kimse, onunla yürür/onunla akar. Kokmaz, tadı ve rengi değişmez. Aktıkça berraklaşır. Aktıkça mecrasını genişletir. Geçtiği yerlerde nebatat ve hayvanat görülür, hayat emareleri baş gösterir. O, Kur'an'ı toplumda ikame ettikçe Kur'ân da onu ikame eder, istikamet üzere kılar.