Teyy
@Teyve
Öğrenci
İstanbul
24 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Toplumları denetim altına almak isteyenler bunun en kolay, en etkili, en iyi sonuç veren yolunu toplumları dış baskılar yoluyla bazı davranış biçimlerine zorlamak suretiyle değil; toplumda yürürlükte olan düşünüş ve duyuş biçimini denetleyenin isteklerine uyumlu kılmak suretiyle buldular. Yani denetlenen toplum kendine dayatılan tutumları gönüllüce ve sanki kendine mahsus iç zaruretler gereği imiş gibi yerine getirdiği zaman toplum bir köleler topluluğu gibi hareket ettiği halde köleliğin zilletini hissetmiyor. Böylece kölelikten kurtulma imkânlarını kendi elleriyle ortadan kaldırıyor.
Siyaset alanında denetim altına alınarak köleleştirilen toplumlar iki işleme maruz bırakılıyorlar. Bunlardan birincisi denetlenen toplumun yönetim kadrolarının denetime zorluk çıkarmayacak unsurlardan oluşmasıdır. Denetleyen güç denetlediği toplumun başına kendi dilinden anlayan ve fakat o dili efendinin ehliyet ve salahiyetiyle kullanamayan yöneticiler yerleştirir. İkinci işlem denetlenen topluma denetleyici gücün ideolojik kalıplarının ezberlettirilmesidir. Sözkonusu ideolojinin temellerinin incelenip anlaşılarak kavranması beklenmez, hatta istenmez. İstenilen sonuç denetleyici gücün dayattığı manevi ambalajın kabulüdür. Denetleme işleminin iki kanadından biri eksik kalırsa kölelikten kurtuluşa açılan kapı aralık bırakılmış demektir. Öyleyse siyasi istikrar ve özgün düşünce kölelik karşısında gücün artırılmasına yol açar diyebiliriz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dünyada ve Türkiye'de İslâmî dönüşüme ancak seçkin bir Müslüman zümre öncülük edebilir. Seçkinliğin kaynağı savaşçılıktır. Dolayısıyla savaşçı niteliklere dirsek çevirmek İslâmî dönüşüme muhalif bir konumu benimsemek anlamına gelir. Bunu bir başka ifade ile savaşçı niteliklere yönelenlerin seçkinliğe de yöneldiklerini söyleyerek dile getirebiliriz.
Dünyanın hiç bir yöresinde ve dünya tarihinin hiç bir döneminde çekirdek birimi savaşçı olmayan hiç bir kültür yoktur. Modern medeniyetin çağlar boyunca haberdar olduğumuz kültür ve medeniyetlerden temel farkı, hatta modern medeniyetin bir sapkınlık olarak adlandırılabilme kolaylığı onun bir tahvil ve hisse senedi savaşını esas almış olmasındadır. Buna rağmen modern medeniyetin ve onun ürünü olan dünya sisteminin savaşçılardan arınmış bir kültüre dayandığını ileri sürmek mümkün değil. Sistemin dayandığı kültür sinsi ve seciyesiz bir savaşın ürünüdür. Sistem savunucularının sinsiliğinden ve seciyesizliğinden şikâyet etmenin gereksizliğini vurgulamak zorundayız. Dünya sistemi değerleri değerden düşürerek ayakta durabiliyor.
Müslümanların Türkiye'nin siyasi hayatında belirleyici bir rol oynamaları ne onların şimdi olduğundan daha dindar tutumlar benimsemek üzere harekete geçmelerine, ne de İslâm kaynaklarının kendilerine öğrettiği konularda daha bilgili ve bilinçli bir konum elde etmelerine bağlıdır. Müslüman zümrenin Türkiye'deki yeniden biçim alışta söz sahibi olması doğrudan doğruya "seçkinlik" ve "özgürlük savaşçısı" nitelikleriyle kendisi arasındaki mesafeyi kapatmasına bağlıdır.
Her şeyden önce Müslümanların kitleden, "yığın"dan farklı bir "zümre" meydana getirip getirmedikleri önem kazanıyor. Yani niyetleri ve özlemleri dolayısıyla sürü içinde sürüklenen çoğunluktan kendini yalıtmış bir "İslâmî kesim”in farkedilir bir belirginlikte olup olmaması önemli. Böylesi bir belirginliğin tutulan mevzi ile, girilen siperle doğrudan ilgisi var. "Mevzi" gibi, "siper" gibi askeri terimleri kullanışımız boşuna değil. Müslümanların seçkin özellikler kazanmaları da, özgürlüğe sahip çıkmaları da onların savaşçı niteliklerinden kopartılamaz. Yahut şöyle demeliyiz: Müslümanlar savaşçı niteliklere uzak durdukça seçkinliğe ve özgürlüğe uzak kalmayı seçmiş olurlar.
Türkiye'nin bütünlüğü deyince ne anlamalı? Türkiye parçaları bir arada tutan dıştan bir gücün etkisiyle bütünleşmiş bir yapı mı arz ediyor? Yoksa parçalar içten gelen güçleriyle mi bütünleşmeyi başarmışlar? Eğer Türkiye'nin bütünlüğü farklı unsurların birleşmesi sonucu varılan bir bütünlükse unsurlar arasındaki farklar ağırlıklı olarak yatay bölünmeye mi yoksa dikey bölünmeye mi dayalıdır? Bütün bu sorulardan daha önemlisi: Türkiye’nin bütünlüğünü savunanlar aynı zamanda Türkiye’nin bütünleşmesini de savunuyorlar mı?
Diyeceksiniz ki bir ülkenin bütünlüğünü isteyen aynı zamanda o ülkenin bütünleşmesini istemez mi? Bu soruya hem evet, hem hayır diye cevap verebiliriz. Bir toplum üzerinde hegemonya kuranlar ve kurmak isteyenler o toplumun bütün kalmasının aynı zamanda kendi sultaları altında kalması anlamına geldiği taktirde "bölünmezliği" savunacaklardır. Aynı iktidar odağı bütünleşmeye karşı çıkabilir. Zira kendi içinde bütünleşmeyi başarmış bir toplum yönetim kademelerini kendisiyle türdeş kılma başarısına erebilir ki bu da bir hegemonyanın sonu demektir. Bir ülkenin ve toplumun bütünleşmesi yolunda çaba harcayanları güden düşüncenin hegemonyacı bir niyet taşımadığını ve bir arada yaşama iradesini izhar ettiğini söylemeliyiz. Bütünleşme bütünlüğü içten ve hakların koruması suretiyle sağlar. Ama bütünlük o toplumda hakların teminatına dair bir şey ifade etmez. Bu toplumun varlık nedeni konusunda zihinde beliren bütün soru işaretlerinden kurtulmak zorundayız. Ancak o zaman bölünmezlikten haklı ve isabetli bir anlam çıkarmamız mümkün. Hegemonyacı güçlerin bütünlük önerilerini kabul yerine, kendi özgürlüğümüzün gereği olan bütünleşmeyi sağlayabilmemiz imkân dahilinde.
Bir toplumun "iyilerinin ne kadar iyi olduğuna bakarak o toplumun kendi çıkış yolunu bulduğunu anlayabiliriz. Ama bir toplumun kötülerinin ne kadar kötü olduğuna bakıp o toplumun yoldan çıktığını kabullenmek olan biteni kavrayacak kadar "iyi" olmadığımızın göstergesidir.