Araplar “lâ ilâhe illallah” cümlesinin şu manaları kapsadığını biliyorlardı: Hâkimiyet yalnızca Allah’a aittir, Allah’tan başka hiç kimsenin kanun koyma yetkisi yoktur, hiç kimsenin bir başkasının üzerinde egemenlik hakkı yoktur. Çünkü hâkimiyet tümüyle Allah’a aittir.
Yeryüzü Allah’ın mülküydü ve onun adına kurtarılması lazımdı. Üzerinde “lâ ilâhe illallah” sancağı dalgalanmadıkça da hiçbir toprak parçası Allah adına kurtarılmış sayılmazdı.