Kendimi herkesin üzerinde hissettim, başka bir ben, ayrı bir dünyadaydım, her zamanki Numara olmaktan çıkmış ve biricik olmuştum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ama bir anda olsa kendini çocukça, mavi gökyüzü gibi arınmış ve anlamsız hissetmek ne iyi olurdu.
Hayranlıkla (büyük ihtimalle aptalca) gülüyorum, bir o gözüne, bir öbür gözüne bakıyorum ve her ikisinde de kendimi görüyorum: ben küçücük, gökkuşağı renkli zindanlarda yatan minik, milimetrik bir mahkumum. Sonra yeniden arılar, dudaklar, çiçek açmanın en tatlı acısı…
Sessizlik, nabız … ve şimdi ben bir kristalim ve onun I’nın içinde eriyorum. Varlığımı kısıtlayan taşlaşmış hudutların nasıl eridiğini apaçık bir şekilde hissediyorum, yok oluyorum, dizlerinde, içinde eriyorum, daha daha küçülüyorum, aynı zamanda da genişliyor, büyüyor ve uçsuz bucaksız oluyorum.
Ben sağduyulu değilim, ben hastayım, benim “ruhum” var, ben bir mikrobum. Peki çiçek açmak bir hastalık değil midir? Tomurcuk, açarken acı çekmez mi?