"Rastlantısal anı" yoktur; insan kendini ilgilendiren hesaplanamayacak kadar çok izlenimden sadece - çok belirsiz de olsa-kendi gelişimi için önemli olduklarını hissettiği izlenimleri anı olarak seçer. Böylece insanın anıları onun "yaşam öyküsünü” oluştururlar
Reklam
Bir çocuğun güçlerini toplaması ve zorlukları yenmesi isteniyorsa, çocuğun eylemi için kendi dışında olan bir amacı olması gerekir. Bu amaç içinde gerçeğe olan ilgi, diğer insanlara olan ilgi ve toplum için çalışmaya olan ilgi bir araya gelmelidir.
Birçok ressam ve şairin görme güçleri konusunda sıkıntı çekmiş oldukları bilinmektedir. Ama iyi yetiştirilmiş bir ruh bu eksikliği tamamlamış ve sonunda zayıf gözlerin sahipleri bunları yaklaşık normal bir görme gücüne sahip olanlardan daha çok yönlü kullanabilmişlerdir.
Bir çocuk devamlı kendi organ yetersizliği ve hareket zorluklarıyla uğraşmak zorunda kaldığında kendi dışındaki nesne ve insanlara dikkati kalmayacaktır. O başkaları hakkında düşünmek için ne zaman ne de imkân bulabilecek ve bu yüzden düşük derecede bir toplum duygusu ve işbirliği yeteneği geliştirecektir.
Üstünlük amacına üzüntü aracılığıyla ulaşan bir kimse, neşeli olamaz ve ulaşılan ile yetinemez. O ancak mutsuzken mutlu olabilir.
Reklam