Bir hayvanı kendi körelmiş algıları yüzünden anlayamayan insanın o hayvana dilsiz demesi insanın kibrini ve küstahlığını gösterme bakımından manidar.
İnsan sırf başkası uğruna fedakarlık yaptığını sık sık içtenlikle düşünür ama yanılmaktadır, temeldeki dürtüsü, doğasının ve eğitiminin şartlarını yerine getirmek böylece ruhuna huzur vermektir.
Aşk en saf, en bozulmamış haliyle o dürtüdür, o yasanın ta kendisidir. Nesnesi uğruna hayatı ve diğer her şeyi harcayabilir. Ama bunu öncelikle nesnesinin uğruna da değil, kendisi uğruna yapar. Nesnesi mutlu olunca mutludur; zaten bilinçsizce yaşanıp giden bir süreçtir bu.
G.A. Gerçekten inanıyor musun korkak ve barışsever bir adamın sırf toplum düşüncesini umursadığı için...
Y.A. Savaşa gideceğini mi? Evet... Toplumun düşüncesi bazı insanların her şeyi yapmasına yol açabilir?
Ne Adem ne de Havva çıplak gezmenin hayasızlık olduğu fikrini yoktan var edemezdi; bu bilgi onlara dışarıdan bir elma ile gelmişti. İnsan beyni öyle bir yapıya sahiptir ki hiç bir şeyi yoktan var edemez. Ancak dışarıdan kullandığı malzemeyi kullanabilir.