Tiyatroda bir insan temsil edilmek
istendiğinde, bu temsil ya mutlak olarak ideale karşılık gelen somut bir form olmalı ya da tesadüfi bir tiplemeyle
yetinmelidir. Sırf eğlence amacı gütmeyen tiyatroların, ilkini tercih etmesi gerekir. Ancak burada oyuncunun rantabl bir görünüşe, iyi bir teatral yüze, iyi bir sese sahip, yakışıklı bir tip olmasıyla yetinilir. Bu beni nadiren
tatmin eder; zira bu tipin icraatı bende eo ipso"(başlı başına) eleştirel
bir ruh uyandırır ve uyandırır uyandirmaz da insan olmanın ne gerektirdiğine karar vermek kadar, insan olmanın gereklerini yerine getirmek de zorlaşır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bireyin olasılığı işte böyle, kayıp halde dört dönüyor kendi olasılığının içinde, bir onu bir bunu bulgulayıp duruyor. Ama bireyin olasılığı sırf işitilmek istemiyor, o, rüzgârınki gibi, sadece esip gidici değil, bir o kadar da şekillendirici, onun için aynı zamanda görülmek de istiyor.
Her şeyin zamanı gençlikte ve gençlikte zaman bulan sonrasında da zaman buluyor ve yaşlı bir adamın hayatında gülmeye borçlu olduğu bir geçmişe sahip olması, gözyaşlarını emen bir geçmişe sahip olması kadar sağlıklıdır.
Tekerrürün diyalektiği kolaydır, çünkü tekerrür ettirilen şey olup geçmiştir, yoksa tekerrür ettirilemezdi, ama tam da olup geçmiş olması, tekerrürü yeni hale getirir. Yunanlar, bilgi tümüyle anımsamadır dediği vakit, var olan tüm varoluş daha önce de var olmuştu demiş oluyorlardı, insan hayat bir tekerrürdür dediği vakit, "Var olmuş olan tüm varoluş şimdi var olmaya başlıyor," demiş olur.
Dolayım üzerinde daha derinlemesine düşünmek ve Yunanlara insaf gösterilip biraz prim verilmesi daha iyi olurdu. "Varlık" ve "hiçlik" teorisinin Yunan yorumu, "ânın," "var olmamanın" Yunan yorumu vs Hegel'i gölgede bırakır.