Bədbəxtlik daim özünə yoldaş axtarır.Bədbəxtliyin susqunluğa dözümü yoxdur, ələlxüsus da tənha vaxtlarda başının üstünü kəsdirib narahatlıq doğuran susqunluğa.
Tamaşada divara asılan silah kimi, birinci səhnədə silah gördünüzsə, mərcə girə bilərsiniz ki, son səhnədə atış açılacaq.Bu pyesin qaydasıdır.Yenə həmin qaydaya görə, atəş açılmayacaqsa, divara silah da asılmamalıdır.
Ancaq görünür ki, bəzi insanlar belə şeylərdən sıxılmır.Bir neçə yüz il sonra tarixçilər iyirmi birinci əsrin əvvəllərində insanların nə qədər axmaq olduqlarını öyrənmək istəsələr, ən lüks restoranların kompüterinə baxmaq kifayətdir.