Gündüzsefası'nı okurken ne kadar imkansız görünsede her şeyin bir umuda açılacağını göreceksiniz...Sanırım kaderin garip bir cilvesi bu bana Böğürtlen Kışı da o kadar çok zihnimi zorlayan cümlelere sahipti sanırım bu kitap da aynı şekilde iki kitabıda gariptir ki içinde bulunduğum paradoksta okumam harika...Her karanlığın bir aydınlığı vardır...Ne yaşarsakta yaşayalım umut sonunda yanımızdadır
Okuduğum en güzel kitaplardan biriydi ;yazarın şimdi ve geçmiş zaman edebiyatı yoruyor okurken biraz... Flashbackler duygu karmaşıklığı yaşamama neden oluyor...Vera Ray 'in yaşadığı hazin dolu aşk ve çocuğunun vicdansızca elinden alınışı...Claire 'in ise eşi yanında olduğu halde yaşadığı büyük yanlızlık üstelik bebeğini kaybettiği dönemde gerçekten güzel ve akıcı anlatılmış...Neredeyse Claire ve Vera'nın yaşadıklarını hissediyorsun mükemmeldi...Kitabın satırlarını okudukça Charles ve Ethan'a öfkem oldukça büyüdü,çünkü sevdikleri kadınlara sahip çıkmayı beceremediler...Ne yazık...