Hiçbir şeyin birbirini tutmadığı ve her şeyin en şaşırtıcı şekilde birbirine bağlı olduğu bir dünyada , bilmediğimiz bir yerde kopan bir fırtınanın getirdiği enkazdan yapılmış bir panayırda imişim gibi yaşamağa başladım .
Araya menfaatlerimiz girmeyince hadiseleri elbette başka türlü , daha realist bir gözle görmeğe , hakikaten daha uygun şekilde anlamağa ve yorumlamağa başlarız .
Korku ... Korku ve insan , korku ve insan talihi , insanın insana hücumu , o hiç yere düşmanlık . Fakat neyi aldatabilirdim ,kime anlatabilirdim ? Insan neyi anlatabilir ? Yıldızlar birbiriyle konuşabilir , insan insanla konuşamaz .