Komaçi Hanım, “Ne arıyorsun?” diye sorduğunda aklıma gelen ilk cevap, “Hâlâ aramaya devam ediyorum” olmuştu. Beni olduğum gibi kabul edecek huzurlu “bir yer” arıyorum. Sadece bir yer…
Sanki farkına varmadan birbirine bağlanmış görünmez ipleri çekerek harekete başlamıştık. Yapılacak çok şey vardı ama artık “zamanım yok” bahanesini kullanmayı bırakmaya karar vermiştim.
Bunun yerine “sahip olduğum zamanla” neler yapabileceğimi düşünecektim.
Böylece “bir gün”, “yarın” olacaktı.