Ölmek için doğmak. Hayatından bezmiş zavallı bir kemirgen gibi yaşamak kaderimdi sanki. Yaşadığın andan çılgınca zevk almak bana hiç nasip olmayacak mıydı? Neden kendi cenaze törenimi izliyormuş gibi hissediyordum?
Charles Bukowski
Binlerce yıl önce yaşamış felsefeci ve düşünürlerin yazdıklarını okuduğum zaman aklımda her seferinde şu tarz bi çıkarım canlanıyor: Günümüz insanı her şeyi olan ama hiçbir şey olamamış, geçmiş zamanlarda yaşamış insanların gölgesinden ibarettir. İnsanlık ileri gittikçe, kişilik olarak insan geri gitmiştir. Seneca
"Galiba ben insanlarla nasıl yaşanır bilmiyorum. Yani insanlarla nasıl konuşulur, arkadaşlarla neler yapılır, sevgilin olursa onunla nasıl vakit geçirilir, biriyle arandaki mesafe nasıl ayarlanır... Ama hep biliyormuş gibi yaptım. Ve hep yanlış yaptım."