Gün bahara
Tohum toprağa dönerken yüzünü
Kanım aktı sokağa
Karalar bağladım anam
Yarım kalan muradıma
Tas tas acılar sundular
O sabah çocuklarıma
Çığlıklar yükseldi Pınar’dan
Irmaktan sel yağmurdu buluttun
Ses olamadım kızıma
Bedenim devriliyordu toprağa
Yüreğimle gülerdim ben
Her insana her canlıya
Ses verenim olmadı
Mintanım bulanırken kana
Umutlar büyütürdüm ben
Yatağımda her gece
Serperdim her sabah
Bir bir gökyüzünü
Cadde cadde gezdim
Namert yanımda yakınımda
Koymadım yinede ey dostlar
Ölümün korkusunu koynuma
Şahidim geçmiş zaman