Ne kadar sürdü bilmiyorum düşüncelerimin belirsizliği.
Sanki beynim bir çöp yığını.Bir çöp kamyonu gelse ya! Döksem ne varsa içimdeki pisliği… Birkaç insan gitse,
Birkaç anı, Birkaç söz,
Birkaç kadın, Birkaç adam.
Boşalsa beyin kıvrımlarım. Belki daha fazla beyazlığa kalır ortalık. O zaman dağılan o pislikten arda kalan tüm odalarıma yapacağım şöyle bir bahar temizliği.
Geçmişe ait ne varsa arındıracağım tek tek. Sanki sandıktan ak pak patiska çarşaflar çıkarır gibi çıkaracağım gelecek hesaplarımı.
‘’Bazıları da diyor ki: Bize ne senin Perşembe günlerini sevmemenden ve ondan sonraki tatsızlıklardan. Haklısınız. İnsanlar acıklı sözler dinlemek istemiyorlar, onları üzmek çok zor: kitabı suratınıza kapatıveriyorlar sıkışıp kalıyorsunuz sayfaların arasında.’’