Bizler zamanın ızdırabın zonklamalarıyla ve acılı anıların anısıyla ölçmek zorundayız. Düşünecek başka bir şeyimiz yok. Acı çekmek, bizim varoluş yolumuzdur, çünkü var olduğumuzun bilincine varmamız için tek yoldur; geçmişte çektiğimiz acıların anısı ise kimliğimizin sürekliliğinin garantisi, kanıtı olarak gereklidir bizim için. Neşenin anısıyla aramdaki uçurum, şu anda neşeyle aramdaki uçurum kadar derindir.