Böyle büyük acılar insana öldürür gibi gelir ya, ölünmüyor...Her yanım kopkoyu bir siyahla kuşatılmıştı. Hiç ışık sızmıyordu. Bu karanlıkta yaşamaya devam edemem gibi gelmişti gerçekten. Ama garip bir şey oluyor. Hayat bütün kuvvetiyle ölümün üstünü örtüyor. Yine aşka düşüyor insan. Çiçek alıp vazosuna koyuyor. Mükellef sofralar kurup dostlarla bol kahkahalı sohbetler ediyor. Görmediği yerlere seyahat etmek için yanıp tutuşuyor. Daha acayibi, artık hiçbir acı bana koymaz derken, eften püften şeylere üzülüp kendini kahredebiliyor.