XII.Kitap
[30] Evlerin duvarlarıyla, dağlarla, başka sayısız şeylerle engellense de bir güneş ışığı vardır. Kendine özgü sayısız bedenlere bölünse de bir ortak öz vardır. Sayısız doğaya ve kendine has karaktere bölünse de bir ruh vardır. Bunlardan artan parçalar örneğin soluk ve madde, birleşmeye ve birbirlerine yabancıdır. Benzerine yönelmek ve onunla bütünleşmek aklın kendisine has özelliğidir ve aklın toplumsal içgüdüsünde bölünmek yoktur.
Sayfa 131
Reklam
XII.Kitap
[15] Lambanın ışığı sönünceye kadar etrafını aydınlatır ve parlaklığını yitirmez. İçindeki adalet, gerçek ve ihtiyat sen ölmeden evvel neden sönsün?
Sayfa 128
XI.Kitap
[19] Yönetici ilkenin dört sapmasından her şeyden daha çok, sürekli sakınmalı ve bunları tespit eder etmez her seferinde şunları söyleyerek tamamen yok etmelisin:
"Bu düşünce gereksiz, bu düşünce toplumsal birliği zedeler, bu söylediğim içimden gelmiyor," Yürekten gelmeyen bir şey söylemek saçmadır. Dördüncü sapmaysa, senin tanrısal parçanın, kendinden çok daha değersiz ve ölümlü bir parçan olan bedenin kaba, biçimsiz davranışlarına boyun eğmesidir.
Sayfa 120