Çocuktur hatırlamaz, çocuktur unutur, çocuktur atlatır gibi düşünceler ancak yetişkinleri rahatlatmaya yarayan yalanlardır. Çocuk hatırlar, çocuk unutmaz, çocuk atlatamayabilir. Çocuk unutsa bedeni hatırlar.
Bütün bu dijital hamallığın bizi çok canlı kıldığını zannediyorsanız, yanılıyorsunuz. Pek çoğumuz genel bir kırgınlık, yorgunluk ve içsel bir boşluk halinden mustaribiz. Her türlü ekran karşısında geçirdiğimiz uzun saatler,bize ruhsal çökkünlük olarak geri dönüyor.
Bir başkasının yanındayken orada değilsek,başka insanların dert ve tasalarına kendi imgemize gösterdiğimiz özenin binde birini göstermiyorsak,kimiz biz sahiden? Utancı inkar ediyoruz. Acıdan yüz çeviriyoruz. Oysa bizi insan kılan tam da bu değil miydi ? Bütün canlı alemin inilti ve ıstırabına kulak vermek değil midir bizi insan kılan ?