Yüreğimin tam ortasında büyük bir yorgunluk var.Asla olamadığım kişi beni üzüyor,ondan bana kalan anılardana neye olduğunu anlayamadığım bir özlem kabarıyor.
Neyi istediğimi ya da istemediğimi bilmiyorum.İstemeyi bilmez oldum,nasıl istendiğini bilmiyorum,normalde istediğimizi ya da istemeyi istediğimizi bize belli eden duyguları ya da düşünceleri anlayamıyorum.Ne kim olduğumu biliyorum, ne ne olduğumu.Koca evrenin ansızın çöken hiçliğinin altında,üzerime bir sur yıkılmış gibi yatıyorum.
Doğru hisseden,dürüst düşünen bir insan,dünyadaki kötülük ve adaletsizlikten rahatsızsa,gayet doğal olarak bunun önce kendine dokunan kısmını düzeltmeye çalışmalı,yani kendini.
Bir insan ne kadar yükseğe çıkarsa,ister istemez o kadar şeyden de mahrum kalır.Zirvede bir tek ona yer vardır.Ne kadar mükemmelse bütünlüğünü o kadar korumuş demektir;ve bütünlüğünü ne kadar koruduysa kendinden başka biri olma ihtimali o kadar azdır.