Allah bu âlemi yaratırken nankörlüğü evvela insanoğluna, ardından cümle mahlukatın boynuna yazgı diye atmıştır. Böyledir ki kendinden başka dost arayana çul kadar değersiz görünsün dünya.
İnsan, birine dünyada ikisinden başka kimse yokmuş gibi, hiçbir şeyle kıyaslamadan bakmayı deneyebilir mi? Sadece ruhuyla baksa; gözlüksüz. Dikkati yalnız onda olsa. Sınırlarını, hassasiyetlerini, canını acıtan çıkıntılarını, belki oyuklarını göremez mi?