''Ben şarkımı söylerken istersen sesi açarsın,
İstersen kısıp bunu da yok sayarsın,
Kimbilir belki gülümser belki ağlarsın,
Yüreğimdeki sesleri susturamazsın.''
(Şebnem Ferah- Ben şarkımı söylerken)
Arıyorum cebimde masalımın mutlu sonunu,
Duyuyorum içimde yüzü düşmüş umudumun,
Derdim büyük ama başım da dik,
Ve kesiklerin hepsi kuruyor,
Acıtır ve ilacını da verir.
Zamanın ezelden böyle akıyor.
“Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna.''