Tuğba Babacan
@Tugbabacan
33 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Herkese mutlu huzurlu bir gün dilerim.
Öncelikle bu nasıl bir sonnnn! Bu nasıl bir beyin yakmadır diyerekten isyanımı ortaya koymak istiyorum.
Emrekuşun bize asla gram acımadığı, acılardan acılara yürüdüğümüz bir kurgu olmuş.
Öncelikle ilk kitaptan biraz spoi olabilir o yüzden ilk kitabı okumamış ya da olaylardan haberdar olmayan cağnımmm kitap arkadaşlarımla burada vedalaşalım çünkü ben azıcık içimi dökeceğim.
...
Şimdi biz ilk kitapta Saruşun İhaneti ile ona çok kızmış ve kuyusunu kazmış ve sonunda da öyle bir sahnemiz vardı kiii bu alçaklığı Saruhan'ın yaptığını düşünerek yüreğimize ateşler düşmesini izlemiştik.
İkinci kitabımızda ise bize aslında bir kelime oyununun yapıldığını anlayıp en azından o kısımda içimiz biraz rahatlamıştı.
Nereden tutsam elimde kalıyor anacım, ben nerelere gidem, kimlere dert yanayım!
Tüm güvendiğim dağlara mı kar yağar acaba???
Ama haklarını yiyemem yine de İpek ve Eymen'im bu hikayenin en masumları görünüyor. İleride onların da içinden neler çıkar bilemiyorum tabii.
Bizim dörtlü artık MAT örgütüne resmi olarak savaş açmış durumda. Silahlar çekilmiş, kan dökülmüş ve artık oyun hız kazanmıştır. Saruşum da kendi planını devreye sokarak arkasına adam toplamaya, strateji ile kazanmanın peşinde.
Bir de gönül meselemiz var tabii. Armin...
İkilinin birlikte olmasını o kadar uzun zamandır bekliyorum ki vuslata erdiklerinde benden mutlusu olmamıştır bence.
Tabii canım yazarcığım bu mutluluğu da çok gördü bizlere ve patır patır boğazımıza dizdi.
Ben bu Armin'i gayet saf ve kendi halinde bir insan sanıyordum. Kız ben ondan kat kat daha masumum. Sultan'ı devireceğiz, intikam alacağız diye konu nerelere geldi bir bilseniz... İlk kitabın finali fena diyordum ama asıl bomba ikinci kitapta patladı bence. Hala kendime gelebilmiş değilim. Benim en
"Sen isteseydin, ben tüm dünyada katliam işlerdim," dedi. "Eğer isteseydin, senin gölgen olur, sana atılacak kurşuna siper olur, gözünden akan her yaşa birini kurban verirdim ben. Yeter ki isteseydin, Armin. Seni o odada bulduğumda ne hissettiğimi biliyor musun sen?"
Hislerini dile getirmiyor, daha çok canımı yakmak için konuşuyordu. Her söylediğiyle kalbimde derin yaralar açtığının farkında mıydı acaba?
"Geçmişin artık benim de geçmişim, Kafes Kuşu. Bunu hâlâ anlayamadın mı? Sen acı çekiyorsan ben de çekiyorum. Sen yanıyorsan ben küle dönüyorum. Ama beni yakan ateş senden geldiğinde... Ben yine seni yakarım."
"Ben..." dedim ama söylenecek bir şey kalmamıştı.
"Sana kaç kere söyledim," dedi. "Seni bir kez kaybettim. Öldüğünü sandım, yasını tuttum. Evet, çok acı çektim ve her yaşadığım beni daha güçlü kıldı ama ben, seni bir daha kaybedecek kadar güçlü değilim, Armin."
Titriyordum.
"Ben sadece... Sadece bir kez olsun her şeyin kontrolümde olmasını istedim. Güçlü olmak istedim."
"Sana, benim yanımda olduğun sürece daha güçlü olduğumu söylemiştim. Ama sen gelmiş bana tek başıma güçlü olmak istedim, diyorsun. Yazık."
Son kelimesi titremişti.
Artık ona bakıyordum. Gözlerinde, sevdiği tarafından ihanete uğramış bir adamın yaralı kalbini görüyordum.
"Seninle savaşmak istemiyorum, Armin. Ama bana karşı savaşmayı bırakmazsan birimiz kaybedene kadar bu savaş hiç bitmeyecek."
