Bir kapı kulpu avucumun içinde
Açsam dışarıdayım, açmasam yanında
Var sandığım ortak noktalarımızın yokluğunu çekiyorum
O an zil çalıyor kapının kulpunu başkaları için kullanıyorum
Sanki hiç çıkmak istemiyormuş gibi, gelenlere “Hoş geldiniz” diyorum
Ne tuhaf değil mi?
Bir türlü ait olamadığım yerde, ne çok misafir ağırlıyorum...