Tuğçe
@TugceOzt
90 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Aşırı tatlış ponçik Kore ve 40 yıl öncesi
Öncelikle hiç bilmediğim bir olayla ilgili bişeyler öğrendiğim nadir kurgu eserlerden biri. Tarih okumayı çok sevdiğim halde Gwangju hareketini daha önce hiç duymadığım gibi Kore seyahatimde de buna dair bir şeyle karşılaşmamışım. Bu açıdan bana çok şey katan bir kitap oldu.
Onun dışında daha önce karşılaşmadığım bir anlatım tarzıyla 2.tekil şahıs kullanılarak yazılmış olması da zaman zaman anlaşılırlığı azaltsa bile bana yeni bir teknik öğrettiğinden kocaman bir artıydı benim için.
Son olarak Myeong-dong polis merkezinin girişindeki çizgi film karakteri şeklinde oluşturulmuş minyatür aşırı tatlış polisleri düşündüm. Kore kocaman bir şirinlikler ülkesi gibi gorünse bile çok uzak olmayan bir geçmişte olan Gwangju öğrenci hareketindeki müdahale tarzı tüm o şirinliğin içi boşluğunun göstergesi oldu adeta.
Dünyanın hiçbir yerinde hiçbir şey dışardan göründüğü gibi değil demek ki.
Reklam
Kalbimiz hafifledi be Nevzat!
'Ne yağdı be! ' Diye diye bir günde başlayıp bitirene kadar uyuyamadığım gecenin sabahındaki yağmuru gördüğüm an, gerçekle bağlantım kopmuş gibi, sanki oradaymışım gibi çok enteresan bir ruh haline sürükleyecek kadar etkileyici bir kitap. Arada bir Ahmet Ümit'i yoklayan ' bu kadar araştırdım bütün öğrendiklerimi detay detay kitapta anlatayım' çabasından uzak, yalın, ve uzun zamandır tüm okurların göğsüne bastıran ağrıyı bir nebze huzura erdiren bir hikaye bu.
Sayfalar arasında şüphe bir sarkaç gibi, tam 'işte o' denilen anda hızla bambaşka birine yaklaştırılıyor ve neredeyse son sayfaya kadar içimi kemiren güvensizlik hissiyle çat çat sayfa değiştiriyorum. Ve sonunda Nevzat'ın ulaştığı gerçekle bir arkadaşımın ferahlamasına eşlik eder gibi biraz öfke, biraz rahatlamayla kapatıyorum kapağı.
Siz de benim gibi uzun zamandır okuduğunuz karakteri tanıyormuş gibi hissedenlerdenseniz bu kitap sizin de içinizi bir nebze soğutacak. Belki Tatavla'daki meyhane gibi gördüğünüz o mekanda siz de bir kabusun bitişine Nevzat ve Evgenia'yla kadeh kaldıracaksınız.
Avrupa Yakası'ndan Jet Sosyete'ye...
Gülse Birsel bugüne kadar yaptığı işlerle kendini ispatlamış bir yazar, eğlenceli bir kişilik. Ama bu kitap her zaman aynı çizgiyi tutturmanın Gülse için bile mümkün olamayabileceğini gösterir nitelikte olmuş.
Daha önce "Yolculuk Nereye Hemşerim?", "Gayet Ciddiyim" ve "Hala Ciddiyim" kitaplarını okuma şansım olmuştu o dönem hem eğlenceli kişiliğine hem gözlem yeteneğine hem de zekasına hayran olmuştum:) bu kitapta ise baştan sona bir olmamışlık var. Kötü değil ama Gülse Birsel yazmış gibi de değil... Avrupa Yakası ve Jet Sosyete gibi. Okurken sıkmıyor ama arada bir hafif bir gülümsetmenin de ötesine geçmiyor. Kitaba adını veren beni gözünüzde büyütmeyin kalıbı çok sık tekrarlanıyor bir yerden sonra biraz kabak tadı veriyor.
Yine de boş zamanda okunabilir ama beklentiyi Gülse Birsel düzeyine yükseltmemek lazım.
Arada bir böyle ufak kazalar olabilir diyor iyi okumalar diliyorum:)
Cennetten Kaçan Çocuk Kore ziyaretimden sonra Kore edebiyatına karşı merakım oluşması üzerine araştırıp bulduğum ve çok yüksek beklentimin olduğu bir kitaptı.
Öncelikle net olarak söyleyebilirim ki sakin kafayla boş bir zamanda konsantre olarak okunması gereken bir kitap çünkü matematik dehası bir çocuğun hayatını okuyoruz. Çokça işlem çokça hesap ve akıl yürütmeyle dolu sayfalar önümüze gelecek.
Kitapta asperger/savant sendromlu Gilmo'nun yüksek matematik zekasının ve Yonge'ye olan bağlılığının Pyongyang'dan Amerikaya uzanan yolculuğuna tanıklık ediyoruz. Bu yolculuk zaman zaman gereksiz uzun zaman zaman da inandırıcılıktan uzak olmakla birlikte Uzak Doğu yeraltı dünyasını ve Kuzey Kore günlük yaşamından kesitleri ele almasıyla okumaya değer.
Yalnızca rahat okuyabildiğiniz bir dönemde okumanızı öneririm. Tıkanıklık dönemlerinde ruhunuzu daraltacaktır.
İyi okumalar:)
Ayşe Kulin'i nereye sakladıysanız derhal geri veriniz
Hakkında çok uzun uzadıya yazmaya bile gerek yok ne yazık ki.
En sonda söyleyeceğimi en başta söyledim ki direk ana fikri öğrenmek isteyen okurlar gerisini okumak mecburiyetinde kalmasın. Akıcılığı mükemmel, tıkır tıkır okunuveriyor. Konu uzaktan güzel gibi görünüyor ama bu kadar zengin bu kadar karmaşık içinden hem komediler hem dramlar çıkarılabilecek yoğunlukta bir dönemde geçen böyle bomboş bir kitabı anlayabilmek mümkün değil.
Ayşe Kulin'i çok severim, Veda ve devam kitapları, Türkan, Adı Aylin, Bora'nın Kitabı, Sevdalinka ve niceleri... O eski eserlerinin hatırına hala ne çıkarsa elim gidiyor ama Tutsak Güneş, Yarın Yok ve en son da 4 Gün 3 Gece sanki biri Ayşe Kulin'i kaçırmış da onun adıyla kendi romanlarını yayınlıyor gibi. Öyle baştan sona bir olmamışlık, bi lüzumsuzluk hali.
Üzgünüm açıkçası, umarım bir sonraki kitabında eski Ayşe Kulin'i geri alırız.
İyi okumalar:)
Reklam