Tuğçe Karacaoğlu
@Tugcekaracaoglu
33 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Fakat çok geçmeden bir şeylerin yanlış olduğunu fark ediyorum ve belki de zamanımın çok fazla bir bölümünü insan yüzlerine bakarak geçirdiğimden, değişikliklere ve temsil ettikleri ruh hallerine karşı bir hassasiyet kazandım.
Yıllar geçtikçe inandım ki düğün gününün şatafatıyla evliliklerin uzunluğu arasında bir ters orantı var. Bu teori doğruysa en azından fotoğrafladıklarımın yarısı ilk soğuk rüzgâr eser esmez yıkılmış olmalı. Ve bazı insanlar için artık ağırbaşlılık diye bir şey yok. Ten renginizi turuncuya dönüştürmemesi için her zaman renk ayarı gerektiren bronzlaştırma spreyleri bir yana, YouTube’da gördükleri şeyleri taklit etmek istiyorlar ve bu yüzden kilisenin ortasında yürürken dans ediyorlar ya da damat ve sağdıçları erkeklerden kurulu bir müzik grubundan bir dans sekansı icra ediyor. Temalı düğünler, düğün sahibinin dağıttığı hediyeler, güvercinler, uçan kâğıt fenerler, buzdan heykeller; aslında birçok yerde doğada çözünebilir olmadığı takdirde atılmaları yasak olsa da kafama konfetiler halinde öyle çok çöp yağıyor ki.
Daniel’in bana vereceği puanları düşünmek bile istemiyorum çünkü elimden gelen çabayı göstermeme rağmen kafamın içine yerleşen fikri benim iyiliğim olarak düşünebilecek şeyle dengelemeye çalışıyorum fakat kendi kendinize erdemlerinizin listesini çıkarmaya çalışmak kadar inandırıcılıktan uzak bir şey olamaz.
“Cennet nerede?” diye soruyor Luke.
Bir çocuğa hayatın unutuluşla sona erdiğini söylemek istemediğimden, Luke’a “Bilmiyorum. Herhalde gökyüzündedir,” diye cevap veriyorum.
“Herkes oraya mı gidiyor?”
Bu beklenmedik sorgulanmanın en azından ebeveynlik avantajından yararlanmaya karar vererek, “Sadece iyi olan insanlar,” diyorum.
“Her zaman iyi olmak zorunda mısın? Ya sadece bir kez ya da birazcık kötü olduysan?”
“Sanırım ortalamaya bakılıyor.”
“Öyleyse Tanrı kayıt mı tutuyor? Bunları deftere mi yazıyor?”
“Muhtemelen,” diyor ve sonra sorulara kaçamak cevaplar arıyorum.
Hiç dinim olmadı ki kaybedeyim fakat bazen zayıf anlarımda hayatın genelde bir kaybın söz konusu olduğu dönüm noktalarını inancın konforuna sığınarak yönetebilen insanları kıskanıyorum. Öyleyse bu şartlarda, bir süreliğine de olsa sizi desteklemeye yarayan herhangi bir şey, o kadar da kötü bir şey görünmüyor ama biliyorum ki bu bana göre, Lorna’ya göre değil ve çocuklarımıza göre de değildir diye umuyorum ama sonuçta bu onların kararı.