Çünkü insan doğasının gerçek iyiliğinin kendine özgü sevgi ve bencillik, akıl ve tutku, maneviyat ve duygusallk mistisizm ve materyalizm dengesi olduğunu kabul eder, burada pozitif kutbun her zaman negatifin üzerinde hafif bir üstünlüğü mevcuttur. (Aksi halde ve ikisi eșit derecede dengeli olsaydı, hayat tam bir çıkmaza girer ve dururdu.)
Açıkçası, kişinin kendi davranış kalıplarında herhangi bir köklü değişiklik yapmak disiplin gerektirir ve bu psikoterapi yıllarca sürebilir. Ancak, bu benim önerim değil. Kendinizi tanımlamak adına düşmanlara ve yabancılara bağımlı olduğunuzu ve herhangi bir muhalefet olmazsa kaybolacağınızı anlamak gerçekte önemli bir zaman veya çaba gerektiriyor mu?
Pratik yaşamın çatışmalarına ve rekabetçi oyunlarına dahil olduğunuz için, "saldırgan öteki"nin tamamen yanlış olduğu ve ortadan kaldırılabileceği veya ortadan kaldırılması gerektiği yanılsamasına bir daha asla kendinizi kaptıramayacaksınız. Bu size çatışmaları kontrol altına alabilme, böylece kontrolden çıkmamaları, uzlaşmaya ve uyum sağlamaya, oynamaya, evet ama havalı oynamalarına paha biçilmez bir yetenek sağlayacaktır. (...) çünkü gerçekten tehlikeli insanlar, hırsız olduklarını fark etmeyenlerdir.
Henüz insani zaafları olmayan bir aziz ya da bilge ile hiç tanışmadım. Kendinizi insan veya hayvan formunda tezahür ettirdiğiniz müddetçe, başka bir yaşam pahasına yemek yemeli ve belirli organizmanızın sınırlarını kabul etmelisiniz ki bu ateș hâlâ yanacak ve burada tehlike hâla adrenalin salgılayacaktır.