Turan Zeynalova

–Qəribədi ki, gün ərzində təkliyimi heç hiss etmirəm. İnsanlara qaynayıb-qarışıram. Onlarla deyirəm, gülürəm, əylənirəm. Ancaq evə qayıdıb başımı yastığa qoyduğum anda içimi qəribə hisslər bürüyür. Məhz o zaman yalnız olduğumu anlayıram. Ondan daha pisi, yalnız olduğumu anladığım halda belə heç kimi həyatımda istəmirəm. Dərdimin dərmanını bilib əlimlə itələmək kimi bir şeydi. Bundan daha pis nə ola bilər? –Daha pisi, həyatında istədiyin ancaq bir nəfər var və sənin bütün dünyan onun ətrafında fırlanır. O bir nəfər də səninlə deyil, sənin deyil... Olmayacaq da. Dərdinin əlinlə itələyəcəyin dərmanı da yoxdu...
Sayfa 180·Kitabı okudu
Reklam
Bəlkə də,özümü insanlara bu qədər bağlamamalı idim.
Sayfa 185·Kitabı okudu
Duygular
Eşitmişdim ki,xoşbəxtliyini nə qədər az dilə gətirsən,o qədər uzun olar. Ona görə susdum.Onunla həmişə bir yerdə olmağımızı arzu etdim.
Sayfa 181·Kitabı okudu
Duygular
–Möcüzələrə inanan yaşındı? –Mən artıq bu həyatda hər şeyə inanıram.
Sayfa 179·Kitabı okudu
Duygular