Mən ora öz qəbrimə gedirəm və özüm haqqımda yaxın qohum kimi düşünürəm. Əslində, mən elə özümün ən yaxın qohumuyam. Onun nöqsanlarını, müsbət cəhətlərini, göz yaşlarıma layiq olub-olmadığını düşünürəm. Demək olar ki, hər dəfə ağlayır, öz-özümə yas tuturam.
- Hə. Mən uşaq ikən ölüb. Tək qalmışam. Biz onunla danışırıq, amma əllərindən ötrü yaman darıxıram. Anam əlləri ilə məni qoruyurdu.
+ Sən hələ də uşaqsan.
- Mən necə uşaq ola bilərəm, nənə. Axı anamın əlləri yoxdur.