Kübra

Ah şimdi benim gözlerim Bir ağlamaktır tutturmuş gidiyor Bir mısra daha söylesek sanki her şey düzelecek İki adım daha atmıyoruz bizi tutuyorlar Böylece bizi bir kere daha tutup kurşuna diziyorlar Zaten bizi her gün sabahtan akşama kadar kurşuna diziyorlar Sayın Tanrıya kalırsa seninle yatmak günah daha neler Bıçakla kemik arasında Susmakla ağlamak arasında Az şey değil seninle olmak düşünüyorum da İçimde bir sevinç dallanıyor kaç kişi Olduran yıkan yeniden yapan gözlerini seviyorum kaç kişi Bir senin gözlerin var zaten daha yok Doğrusu iyi idare etmiştik Doğrusu iyi halletmiştik Yaşayanlar unutmuştu bizi Biz öldüğümüzle kalmıştık Ben ne kadar öbür çiçekleri denesem Seninki gül oluyor aralarında Ben nerde bir çift göz gördümse Tuttum onu güzelce sana tamamladım Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu
Reklam
Ayın bahtı karanlık Bulutunki karadır Ayın bahtı karanlık Urungu'nun karadır
Sevgi mi üstündür, öç mü? Öç! Sevgiyi üstün tutmak olmaz mı? Böyle şey er kişiye yakışmaz!...
Acıya alışmış, acı ile yoğurulmuş kişiye bahtiyarlık güneşinin, ışıklarını kısa bir an göstererek sonra yine onu karanlığa boğmasında sanki ne mânâ vardı?

Kübra

, bir kitap okudu
9/10
·183 syf.·
Beğendi
·
2021 1. kitabı
Hüseyin Nihâl Atsız
9.3/10 · 3.365 okunma
Reklam