Lacivert
@Tutestam
Yolumun farklı olması kaybolduğum anlamına gelmez...
21 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Ruhun Sessiz Çığlığı
İçimde tarifi zor bir his var. Konuşsam kanatır, sussam beni yaralar. İzler... Giderek ağırlaşıyorlar ve ben her geçen gün daha da uzaklaşıyorum ait olmadığım yerlerden. Ait olduğum yeri bulamadım; belki de hiç ait olmadım.
Bir rüzgâr olup esmek istiyorum. Kendim dâhil her şeyden kaçıp uzaklaşmak... Sahteliklerden, sahte sözlerden, sevgilerden gitmek... Peki ya insan kendinden kaçabilir mi? Nereye giderse gitsin, kendisi de onunla gelmez mi?
Benim asıl savaşım kendimle; beni benden çaldılar. Daha derin bir yalnızlık var mıdır ki? Okyanusta, içinde tüm okyanusu taşıyan bir su damlası olmak istiyorum. İçimdekiler bir sel gibi taşıyor artık. Kara bir orman yanıyor. Garip olan şu ki; su da benim, ateş de. Hem yanıyor içim ama dışarısı sakin bir su gibi... Adeta okyanusun içinde bir yanardağ.
Yıldızlara götürün beni, insanlardan uzaklara... İnsanlardan uzak oldukları için mi bu kadar güzeller? Ruhum özlem duyuyor; gelmesini beklediği bir ruhu mu yoksa iyileşmiş hâlini mi özlüyor, bilmiyorum. Belki de hiç geçmez bazı şeyler. Hem izler kalmaz mı zaten? İnsan ise sessizce izlemek zorunda kalır bazen. Sanki onu ondan alırlar. Ruhların da canı yanar, onlar da çığlık atar. Ve bazı şeyler kelimelere dökülemez, yetersiz kalır. Sözün kifayetsiz kaldığı yerdeyim...
Lale
Reklam