Ben o enkazı toplarım, sahipte çıkarım. Bilmediğim , yaşamadığım his değil. Ya görülmeyinin gördüğü, ya duyulmayanın duyduğu? Onu nasıl ikna edeceksin? İşte orada dur..
Var olduğum için mutluyum, öldüm sandığım imtihanım için şanslıyım. Ya etmeseydi beni imtihan? Ya hiç bulamasaydım onu? Her şer de bir hayır ya, darbe üstüne darbe getirdi beni kendime. Güvenme dedi, ümit bağlama. Hadsizliğime, yüklediğim anlamlara kızdım ben. Hiç mi öğrenmedin bu yaşa kadar diye kızacakken, dur dedim; burası dünya, burası eğitim yeri. Nasiplendiğin imtihanı öp başına koy. O imtihan seni yönlendirdi kapısına. Ya hiç bulamasaydın yolu? Ya varamasaydın sonsuzluğa? Vardığın yerin farkında ol, of bile deme. Allaha dayanan hangi sırt geriye düşmüşte sen umutsuzluğa kapıldın? Utan kendinden. Duruşundan dolayı mutlu ol. O duruşu Allah nasip etti sana, ya hiç etmeseydi? İşte o zaman anlamı kalmayacaktı yaşamanın da, ölmenin de...