Sadece insan sesi olmadan geçen bir hayat...
Bu, onun için en büyük cezaydı.
Sessizlik içinde çürümek…
Aylar geçti.
Yıkılan köyler yeniden kuruldu.
Vadiler, nehirler, yollar artık serbestti.
Tüccarlar yeniden geldi.
Çocuklar artık korkuyu sadece hikâyelerde duyuyordu.
Timuçin bir gece dağ yamacına çıktı.
Yanına gelen Kutay’a şöyle dedi:
— Biz bu halkı kurtardık. Ama şimdi başka bir görevimiz var.
Kurtarılanı korumak.
Kutay gülümsedi:
— Ve aklı olmayan güç, yine döner dolaşır…
— Karanlığı çağırır.
Son sahnede Timuçin, eski mağaranın içine döndü. Duvara
oyulmuş eski bir yazı vardı.
Babasının yıllar önce kazıdığı söz:
“Güç, korkudan değil, birlikte atmaktan doğar.”