İnsan başkasını kıskanmaz; kendisinin ulaşamadığı bir ihtimalin onu çağırmasına dayanamaz.
Gölge-ben, bastırılmış arzuların değil, ertelenmiş potansiyelin sessiz intikamıdır.
Kıskançlık, insanın kendi içinden kaçmayı bıraktığı ilk andır; çünkü gölge, yüzleşme talep eder.
Birini kıskandığında aslında ‘ben neden orada değilim?’ sorusunun ağırlığı seni ezer; sorun kişi değil, yönünü kaybetmiş iç hareketindir.