Zaman, insanın içinden çıkar.
Dışarıdaki saat işlemeye devam eder ama
içteki saat başka bir ritme geçer.
Bir düşünce diğerinden kopar,
duygular eskisi gibi akmaz,
adımlar sanki bir ses tarafından tutulur.
İnsan ilk kez şunu fark eder:
Aceleden başka bir şey yokmuş hayatında.
Koşturma, yetişme, yetişememe…
Ama nereye ?
Kime ?
Ne için ?