ÇağLayaN

ÇağLayaN
@TuuGraa
Düşünce seni kullanır — sen düşünceyi değil.
Bir adım attın. İleri değil… İçeri. Dış sesler kesilmedi, ama sen ilk kez onlardan ayrıldın. Ve orada, o ince çizgide şunu duydun: “Sessizlik bir boşluk değil… içimde saklı duran bir kapıymış.”
Alıntı
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
İnsan bu noktada şunu fark eder: Sessizlik korkutucudur. Çünkü sessizlik, sakladığın her şeyin duyulabilir hâle gelmesidir. Gürültü seni korurdu; sessizlik seni ortaya çıkarır.
Alıntı
İnsan hızla koşarken düşünemez. Düşünemezken hissedemez. Hissedemezken hakikati göremez. Hız, hakikatin en büyük perdelerinden biridir. Ve zaman yavaşlamaya başladığında bu perde ilk kez incelir. Burada bir şey daha olur; İnsan artık kaçamaz. Çünkü kaçış hız ister. Hız yoksa, yüzleşme başlar.
Alıntı
Zaman, insanın içinden çıkar. Dışarıdaki saat işlemeye devam eder ama içteki saat başka bir ritme geçer. Bir düşünce diğerinden kopar, duygular eskisi gibi akmaz, adımlar sanki bir ses tarafından tutulur. İnsan ilk kez şunu fark eder: Aceleden başka bir şey yokmuş hayatında. Koşturma, yetişme, yetişememe… Ama nereye ? Kime ? Ne için ?
Alıntı
“İnsan, maskesi çatladığında değil; o çatlağın ardındaki sessizliği duyduğunda değişir.”
Alıntı