Puanımdan anlaşılacağı üzere niye yazıldığına anlam veremediğim bir kitap oldu. Biraz dinlenir ve eğlenirim diye okumaya başladığım bu kitabın birçok yerinde sinirlendim diyebilirim. Hiç uzatmadan kitabı okurken beni çileden çıkaran Alex ile başlamak istiyorum. Geçmişte ailesinin gözünün önünde öldürülmesiyle travmatize olmuş karakterimiz bu kadar zenginliğin içinde terapi almaya gitmiyor ve intikam yemini ediyor. Buraya kadar empati yapabiliyorum çünkü onunla birebir ilgilenecek bir aile büyüğü olmadığı ( amcası sadece himayesine almış) için profesyonel bir desteğe sığınamamış olabilir. Fakat zaman ilerleyip 27 yaşına gelince insanın 160 IQ su ile bazı şeylerin yanlış olduğunu anlaması ve kendine daha iyi bir hayat sunmak adına gerekli ilgiyi kendine göstermesi gerektiğini bilebilirdi:) Kimseye saygısı olmayan 'benimsin , kime aitsin?' gibi saçmalıklarla karşısındaki insanda tahakküm kurarak bağlılık yaratmaya çalışan , herkesi gerek parası gerek işini gören tanıdıklarıyla tehdit ederek koskoca başarıya ulaşan , en yakın arkadaşını ve ailesini 8 yıl manipüle eden koca yürekli bir narsist.
Evet arkadaşlar biliyorum kurgu karakter ama gerçek hayatta böyle insanlardan yeterince varken romanlarda bu insanların övülerek binbir çeşit kötülüklerini 'ama onun travması var yazııııık ' argümanıyla süslenerek sunulması ve buna aşk denmesi tamamen saçmalık. Çünkü gerçek bir ilişki insana belirsizlik, korku, güvensizlik hissettirmez. Gerçek ilişkideki insanlar birbirlerine karşı sevgi besler ve birbirlerinin hayatlarına, mesleklerine , seçimlerine saygı duyarak huzur içinde yaşarlar.( evet masal burada biteer:)) Daha fazla Alex karakteri hakkında konuşmak istemiyorum ve dünya üzerinden böyle insanların sonsuza kadar silinmesini diliyorum:))
Gelelim Ava karakterine...