Hatta onlardan daha iyi durumdaydım. O insanlar bunu meziyet saymaya devam ettikçe hiç şansları yoktu, sürünmekten başka. Oysa benim bütün bunlara bir son vermek için bir silahım ve kurşunlarım vardı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan yine de dayanıyor. Bilmem hangi sebepten ötürü bizim için ayrılmış o son kurşunu kafasına yollamamak için yaşatıyor kendini. Bir gün tüm bunların son bulacağına dair o boktan normale dönüş düşüncesi miydi bizi ayakta tutan ? Hala metroya binme ihtimalimiz mi ?
Kalbim küt küt atıyordu , sıcacık, ağzımda. Ne zaman geberecektim acaba ? Hangi virajı alırken ? Tam kurtuldum derken. Bir mermi.. Neden olmasın. Şakk ! Duyamazdım herhalde. Tansiyonum düştü sanırdım ben açlıktan. Yetmiş beş kiloluk bir çuval gibi yığılırdım yere.