Ləman
@Ubik
25 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Valideynlərimiz öldükdə biz özümüzü həmişə zəif hiss edirik, çünki itkinin öhdəsindən
gəlməklə yanaşı, həm də öz ölümümüzə qarşı çıxmağa çalışırıq. Yetim olduğumuz andan etibarən bizimlə məzar arasında heçkəs qalmır.
Abartyorum ama yine de hayat bazen insana öyle berbat bir gösteri sunar ki nereye bakarsanız bakın çılgınlik ve delilik görürsünüz. Bu caziptir, ölümün, yaşlılığın, hastalığın gelmesini beklerkenyaşanması gereken budur; bu, açıkça Terlemek, her seferinde geceye doğru bir adım atmaktır.
Ölümü kabullenmeyi isterim ama yine de bununla dalga geçmemek gerekir.
Sadece kumsal ve dalgaların olduğu bir yer yoktur. Kan her yerden sızar.
lyi, tamam, belki gecenin en soluk yüzlü kişisi bendim ama peki çevremdeki yüzlerin arkasında delilik, endise, bunalımdan başka, acı ve korkudan başka, terk edilmişik, sıkıntıdan baska, yalnızlıktan başka, öfkeden ve güçsüzlükten başka ne görüyordum ki; ağzına sıçayım, bu yüzlerde moralimi biraz olsun düzelticek ne vardi ki?.. Biraz eğlence öyle değil mi?