Bir insan, nasıl olur da tetiği çekerken parmağı titremez? Bir anne evladına sarılıp ağlarken, karşısındaki insan görünümlü canlı nasıl olur da sadece istatistik sayar? Zulüm kalpteki küçük bir kibrin, beslene beslene bir canavara dönüşme hikayesidir.
Zalim olmanın ilk adımı, karşındakini insanlıktan çıkarmaktır. Onlara isimleri yerine numaralar verdiğinde, onları terörist,haşere veya engel olarak tanımladığında, artık bir insanı değil, bir nesneyi yok ettiğine inandırırsın kendini.
“Sonra bunun ardından kalpleriniz yine katılaştı; artık onlar taş gibi, hatta daha da katıdır. Çünkü taşlardan öylesi vardır ki, ondan nehirler kaynar...(Bakara,74)”
Taştan daha katı. Çünkü taşın bile bir tabiatı vardır çatlar, su sızdırır, hayat verir. Ama zulümle mühürlenmiş bir kalp, hiçbir hakikat ışığını içeri sızdırmaz. O kalp artık merhametin değil, sadece güce tapınmanın merkezidir Kendi küçük menfaatlerini, başkalarının canından üstün gördüğünde o karanlık anatomi tamamlanmış olur.