Daha neler söylemek istiyorum. Ama "Ayıptır fazlası" diyorlar. "Kodesi boylarsın" diyorlar. "Sen kadınsın, bu sözler sana yakışmaz" diyorlar. Diyorlar da, diyorlar işte. Bir öteki sokağımda bir kızımız satılırken...
Allah'tan başka ölmeyen dost yoktur. İnsanlar ile olan dostluk, insanlar ölünce biter. Fakat, dünyada da ahirette de Allah, gerçek Müslümanların dostudur. O'na herşeyimizi borçluyuz. O bizim tek sevdiğimiz, tek mabudumuzdur. Ona iman ile teslim olmak insanı bütün dertlerinden, sıkıntılarından kurtarır.
Burada, aklıma gelen bir fıkrayı anlatmak istiyorum.
İnsan, buluşlarından dolayı şımarır, kendini Allah ile kıyaslar ve der ki, “Ben de yoktan var ederim.” Allah, “O halde hadi yarat” der. İnsan hemen toprağa el atar, Allah, "Hop hop, onu ben yarattım, sen yoktan var et.” der.
Allah'ın ilmini, kudretini şu küçücük aklımız kestirmeyince, "Olur mu canım, nasıl bilebilir?" diye zırvalamaya başlıyoruz. Karıncaya sormuşlar: "Allah'ın kudreti, kuvveti ne kadardır" diye." "Kocaman bir karınca kuvveti kadardır" cevabını vermiş. Deveye sormuşlar, deve de: "Kocaman bir deve kuvveti kadardır" demiş.
İnsana sorulunca, insan da ister istemez kendi kuvveti, kendi ilmi mesabesinde Allah'ın kudretini ölçüyor. Tabii böyle olunca da, işin içinden çıkılmıyor. Zavallı insan, şu küçücük aklı ile daha şu âlemin zerresini anlayamamışken, nasıl olur da bu kâinatı yaratan Allah (c.c)'ın kudretini anlayabilir? Elbette anlayamaz.