Bu ne güzellik, bu ne yüz, bu ne güldür?
Acaba acaba saçın Amberi görüp mis kokulu olmuş?
Bu ne saç, bu ne kakül, bu ne zülüftür…
Aklım saçının kokusuyla doludur,
Bu ne güzel koku, bu ne ıtır, bu ne hoştur…
Aşk içimizdeki en iyiyi ortaya çıkarmak ister, tam tersini değil. Bu yüzden birinden ne zaman vazgeçmemiz gerektiğini öğrenmemiz gerekir. Kendimizi ve karşımızdakini suçlama döngüsünden çıkarak, duygularımızı iyi okuyarak ve kucağımızda yaşadığımız güzel zamanlara minnet duygusuyla kapıdan çıkıp gidebilmeyi öğrenebilmek çok büyük bir erdemdir.
Doğada açan bir gül” ben neden bir papatya değilim?” Demez, avını yakalamak için atılan kaplan “ben neden vejetaryen değilim?” Diye kendine sormaz. Her şey ve herkes kendindedir ve doğa kanunları kendi yasalarımıza göre yaşamamızı söyler. İnsan insan gibi yaşamalıdır, güller gül gibi…