Daim ümidverici bir həyat axtarışında idim və sanki məni gözləyən sirli fürsəti axtarırdım. Hər gün də fikirləşirdim: “Görəsən, bu, nə vaxt baş verəcək? Bəlkə o gün bu gündür? Yoxsa sabah? Buradan nə vaxt gedəcəyəm? Neyləyəcəyəm?” Bunları niyə fikirləşirdim - bilmirdim. Məncə, elə durumda hər kəsin daxilində o cür səslər olur. Keçmişi
xatırlayanda görürəm ki, nə olacağını bilməsəm də, həyatımın çoxlarından tamamilə fərqli olacağına inanırdım.
Bir tavus kuşunun, başka bir tavus kuşunu kuyruğundan dolayı çekemediğini sanmıyorum, çünkü her tavus kuşu kendi kuyruğunun dünyada en güzel kuyruk olduğu kanısındadır. Bunun sonucu olarak da, tavus kuşları sakin, rahat, barışsever kuşlardır. Tavusa kendini beğenmenin kötü bir şey olduğu öğretilmiş olsaydı, kuşcağızm nasıl mutsuz olacağını bir düşünün. Kuyruğunu açmış dolaşan başka bir tavusu gördüğünde kendi kendine şöyle diyecekti: "Benim kuyruğumun bundan daha güzel olduğunu düşünmemeliyim, çünkü bu, kendimi beğenmişliktir ama keşke kuyruğum daha güzel olsaydı! Şu iğrenç kuş da, kendi güzelliğine öylesine inanmış ki! Tüylerinden birkaçını çekip koparsam mı acaba? O zaman belki onunla kendimi karşılaştırmaktan çekinmeme gerek kalmaz." Ya da, kendisininkinden daha güzel kuyruğu olan tavus kuşuna tuzak kurarak, onun tavus davranışına aykırı davrandığı için kötü birisi olduğunu kanıtlayacak ve tavusların toplantısında bunu herkese anlatacaktır.
Her şey bir yana, mutluluktan daha çok kıskanılacak ne vardır? Ve eğer ben, kıskançlıktan kendimi kurtarabilirsem mutluluğa kavuşabilir, üstelik kıskanılacak birisi olurum.