Bugün sanki hapisten çıkmışım gibi hissediyorum. Hayatımın ne kadar kolay ve ferah olduğunu iliklerime kadar hissettim masmavi gökyüzünün altında. Sürekli hayatındaki olumsuzluklara odaklanan ve durmadan olumsuzlukları bana anlatıp, nasıl çözeceğini planlayan ama asla çözüm yolunu uygulamayan eski sevgilimden dün ayrıldım. Bu arada şunu anladım; her şey çok iyi giderken eften püften bir sebeple her şey kavga konusuydu. Bunu kasıtlı mı yapıyordu bilmiyorum ama aslında amaç işlerin ciddi bir hal almasını önleyip benim belirli bir mesafede hayatında kalmammış. Yani duygusal olarak destek olacağım ama asla hayatında olmayacağım. Kimseyle iletişimine karışmayacağım ama ondan başka kimseyle iletişim kurmayacağım, onunla evlilik düşürmeyeceğim ama ondan başkasıyla bir hayatta kurmak aklımdan geçmeyecek... Bu böyle devam edip giden akıl almaz istekler silsilesini bir anda hayatımdan çıkarıverdim. Ve inanın bana birinin seçeneği olacağıma iki gün ağlayıp sevmeyi bırakmayı tercih ederim. Kimse vazgeçilmez değil. Kimse aynada gördüğüm insan da değil. Kendimden çok birini seveceksem aynı sevgiyi karşımda görmek isterim.